Niektórzy uczynią je w czasie Tysiąclecia i podczas jego Małego Okresu - dzieci w czasie Tysiąclecia, a starcy, którzy nie wypełnią swych lat [dobrem], po Tysiącleciu (Iz. 65:20). Typiczne napomnienie, by nie łamać kości baranka (w.12), reprezentuje ostrzeżenia w obydwu Wiekach, aby nie czynić tych dwóch złych rzeczy. Napomnienie, by obchodzić Paschę 14. dnia drugiego miesiąca według jej wszystkich przepisów (chukath - statut, praktyka; nie mishpat - sąd, przepis, doktryna) podobne jest do tego podanego w wersecie 3 w odniesieniu do statutów. Jedyną różnicą jest to, że antytypiczne gorzkie zioła nie obejmują prześladowań i cierpień dla sprawiedliwości. Ponieważ wyjaśniliśmy je omawiając werset 3, nie potrzebujemy powtarzać tego tutaj. Zauważmy (zob. A.R.V.), że słowo chukath (statut) jest w liczbie pojedynczej. Ta liczba pojedyncza nie odnosi się do jednego statutu, lecz do wszystkich odnośnych statutów, tak jak wskazuje na to poprzedzające je słowo każdy (nie wszystkie). W ten sposób słowo prawo często oznacza wszystkie prawa. Zauważmy również, że w wersecie tym nie występuje słowo oznaczające sąd, przepis, doktrynę. Należy go się domyślać, ponieważ klasa restytucyjna będzie musiała trwać przy odpowiedniej prawdzie w czasie obchodzenia Paschy Tysiąclecia.
(14) Zauważamy, że jeśli czyści i niebędący w dalekiej drodze nie obchodzą Paschy, grozi im kara śmierci. Groźba ta w antytypie stosuje się do Wieków Ewangelii i Tysiąclecia. Czystymi Wieku Ewangelii są poświęceni - ci, na rzecz których przypisana została zasługa Chrystusa. Czystymi Wieku Ewangelii są więc Kościół pierworodnych i Młodociani Godni. Niebędącymi w dalekiej drodze w czasie Wieku Ewangelii są ci sami z punktu widzenia posiadania przez nich prawdy, dzięki której nie popadają w błąd. Zatem czystymi i niebędącymi w dalekiej drodze w czasie Wieku Ewangelii są wszyscy ci, którzy w tym Wieku stają na próbie do życia lub na próbie wiary i sprawiedliwości. Co to znaczy, jeśli ktoś z takich nie obchodzi Paschy?