Ci drudzy obchodzili ją w nocy 14 dnia pierwszego miesiąca, natomiast nieczyści mieli ją obchodzić 14 dnia drugiego miesiąca (w.11). Wspominaliśmy już, że noc 14 Nisan przedstawia Wiek Ewangelii, w czasie którego prawdziwą antytypiczną Paschę obchodzą antytypiczni czyści Izraelici, natomiast antytypicznie nieczyści nie mogą jej wtedy obchodzić. Wiemy, że świat otrzyma swoją szansę zbawienia (swoją Paschę) w czasie Tysiąclecia. Zatem data obchodzenia Paschy przez typicznie nieczystych, 14 dzień drugiego miesiąca, jest typem Tysiąclecia. Obchodzenie przez nich Paschy 14 dnia drugiego miesiąca jest typem świata biorącego udział w przywilejach restytucji przez wiarę i posłuszeństwo w czasie Tysiąclecia. Te dwa terminy obchodzenia Paschy w drugim roku wyzwolenia Izraela z Egiptu reprezentują zatem uzyskanie zbawienia kolejno przez Kościół w Wieku Ewangelii i świat w Tysiącleciu. Jedną z myśli rozważanego obecnie typu są więc dwa zbawienia, drugą - różny czas ich działania, a trzecią - to, że wyzwolenie Kościoła i świata zależy od przyswajania sobie przez nich życia z antytypicznej Paschy, Chrystusa, przez przyswajanie (w przypadku Kościoła przez wiarę, a w przypadku świata przez wiarę i uczynki) sprawiedliwości Chrystusa; ujmując to inaczej, przez przyswajanie doskonałego człowieczeństwa Chrystusa, w Jego prawie do życia i prawach życiowych. Ofiarowanie baranka przez nieczystą klasę między dwoma wieczorami (w.11) jest typem tego, że gdy tylko dla danej jednostki rozpocznie się Tysiąclecie (co będzie różnie wyglądało dla różnych osób, w zależności od tego, kiedy w poszczególnych przypadkach zaczną działać przywileje Tysiąclecia) powinna ona skorzystać z jego dobrodziejstw i przyjąć Baranka przez wiarę i posłuszeństwo, od samego początku szansy oparcia się na Nim. W przypadku niektórych - żyjących wówczas w epifanicznym Obozie - nastąpi to natychmiast po rozpoczęciu się tysiącletnich sposobności restytucyjnych i uświadomieniu sobie przez nich tego faktu.