Wierność Lewitów Wieku Ewangelii w tym dziele awansowała ich do Kapłaństwa, a gdy nie było już ono dostępne - do klasy Młodocianych Godnych, natomiast niewierność w tym dziele kończyła się przeniesieniem ich do Obozu. Wierność ze strony Kapłanów awansowała do Królestwa, częściowa niewierność - kończyła się utratą korony, a całkowita niewierność - utratą życia na zawsze.
(74) Werset 17 wyjaśnia, w jaki sposób pierworodni stali się własnością Pana. Miało to związek z Paschą w Egipcie (2 Moj. 12:3-13,21-23,29,30). Wszędzie tam, gdzie na nadprożach i odrzwiach pokropiona była krew baranka, pierworodny z ludzi i zwierząt pozostawał przy życiu. Wszędzie tam, gdzie na nadprożach i odrzwiach nie było pokropionej krwi baranka, pierworodny z ludzi i zwierząt umierał. Mając pokropione nadproża i odrzwia, Izraelici zostali oszczędzeni w czasie niszczenia, dzięki czemu ich pierworodni z ludzi i zwierząt zostali zachowani od śmierci. Ponieważ Egipcjanie nie mieli na swych nadprożach i odrzwiach pokropionej krwi baranka, ich pierworodni z ludzi i zwierząt zostali zniszczeni śmiercią. Każdy izraelski dom reprezentuje dom Boży w jego aspekcie tymczasowym i ożywionym. Drzwi reprezentują Chrystusa, odrzwia - Boską Sprawiedliwość, a nadproża - tych, którym zasługa jest przypisywana tymczasowo i w sposób ożywiony. Baranek przedstawia człowieczeństwo naszego Pana (Jana 1:29; 1 Kor. 5:7,8), a jego krew - Jego prawo do życia i Jego prawa życiowe. Kropienie krwią przedstawia: (1) przypisywanie Boskiej sprawiedliwości przez Chrystusa Jego prawa do życia i praw życiowych za wierzących oraz (2) przypisywanie ich przez Boga wierzącym. Tak jak Izraelici pozostający w domach, a więc i pod ochroną krwi, zostali pominięci, tak ci pozostający w czasie Wieku Ewangelii w domu Bożym, a więc i pod ochroną krwi Chrystusa, unikają wtórej śmierci. Obraz ten jest oczywiście tymczasowy dla tymczasowych pierworodnych z klasy usprawiedliwionej. Ci, którzy stają się ostatecznymi pierworodnymi są oczywiście prawdziwie zagrożeni i prawdziwie wyzwalani,