Tom E8 169

ROZDZIAŁ IV
OFIARY KSIĄŻĄT WIEKU EWANGELII

4 Moj. 7:1-29
Ich wspólne ofiary - Ofiary antytypicznego Nachszona - Antytypicznego Netanaela - Antytypicznego Eliaba - Pytania bereańskie
Jednym z najdłuższych rozdziałów Biblii jest 4 Moj. 7, który pragniemy wyjaśnić w tym i w następnych trzech rozdziałach. Wspomnieliśmy już ogólnikowo, kogo przedstawia dwunastu książąt Izraela - tych, którzy zamienili dwanaście ruchów Maluczkiego Stadka w dwanaście denominacji chrześcijaństwa. Ogólnie mówiąc, antytypami dwunastu książąt z 4 Moj. 1 i 7 są więc sekciarscy wodzowie. Dalsza analiza, pobłogosławiona przez oświecającą łaskę Pana, pozwoliła nam jednak dostrzec bardziej dokładnie, jakimi osobami są ci antytypiczni książęta. Na podstawie tego, co 4 Moj. 7 mówi o nich z punktu widzenia kozła, jakiego każdy z nich przynosił na ofiarę za grzech (w.16,22,28 itd.), wnioskujemy, że: (1) należeli oni do tych, którzy stanowili klasę Chrystusa, oraz (2) do tych, którzy utracili swe korony; dlatego w 4 Moj. 1 (i nie tylko) są odróżnieni od Aarona, typu klasy Chrystusa.
(2) Lecz ktoś może zapytać: jeśli należeli oni do tych, którzy utracili korony, w jaki sposób mogą być w ogóle pokazani jako mający udział w ofierze za grzech Wieku Ewangelii? Na to bardzo oczywiste pytanie udzielamy następującej odpowiedzi: Wszystkie nowe stworzenia - zachowujące korony czy utracjusze koron - do czasu postępowania z Wielką Kompanią jako klasą, tj. aż do roku 1917, kiedy to nowe stworzenia utracjuszy koron zaczęły być usuwane z antytypicznej Świątnicy, znajdowały się w antytypicznej Świątnicy jako część kapłaństwa i są tak pokazane w obrazie przybytku,