Tom E8 125
To samo można zauważyć w postępowaniu Kościoła luterańskiego, episkopalnego, prezbiteriańskiego itd., a także - Kościoła prawdziwego, zarówno w przesiewawczych próbach Paruzji, jak i Epifanii.
(17) Jak widzimy, niewinna kobieta została zapewniona, że nie dozna w próbie żadnej szkody, ponieważ przekleństwo tej próby miało spaść tylko na winną. Żaden cud nie był potrzebny, by zachować niewinną kobietę przed przekleństwem, ponieważ naturalnym skutkiem wypicia wody nie miało być przekleństwo, które mogło nastąpić tylko w wyniku cudu. Przez tę próbę Bóg zgodził się więc dokonać cudu w postaci przekleństwa, by ujawnić winną. Przekleństwo przede wszystkim miało dotknąć osobę winną, lecz drugorzędnie także szacunek, którym cieszyła się wśród swych krewnych. Jeśli kobieta byłą winna, jej brzuch miał spuchnąć, a jej udo opaść, tzn. skurczyć się, w wyniku czego miała od tej pory utykać. Wszystko to jest oczywiście typiczne. Niedoznanie żadnej szkody przez kobietę niewinną jest typem tego, jak prawdziwy Kościół miał wyjść ze swych srogich prób - bez szwanku. Gdy spojrzymy na postępowanie prawdziwego Kościoła w czasie pięciu zakończonych przesiewań Paruzji oraz w trakcie niezakończonego jeszcze przesiewania Epifanii, zrozumiemy, że jest to prawdą. Pomimo srogich prób wyszedł on z tych wszystkich pięciu przesiewań bez szkody, a gdy dobiegnie końca szóste przesiewanie, także będzie on bez obrażeń, tak jak nie odniósł żadnej szkody w czasie tych zarysów szóstego przesiewania, które należą już do przeszłości.
(18) Inaczej jest jednak z kościołami denominacyjnymi, z których wszystkie popełniły symboliczne cudzołóstwo z politycznymi, klerykalnymi lub arystokratycznymi królami ziemi, tj. politycznymi, klerykalnymi lub arystokratycznymi instytucjami, takimi jak rządy, organizacje klerykalne, rody arystokratyczne i korporacje kapitalistyczne.