Tom E4 61

z symbolicznego kąkolu przez symboliczny ‘ogień’; to całe dzieło Żniwa [w odniesieniu do pszenicy] ma mieć miejsce w czasie Paruzji [obecności] naszego Pana, przed Jego epiphaneia [objawieniem] … Środkiem rozdzielającym będzie prawda. ‘Ogień’, wielki czas ucisku wspomniany przez proroka i naszego Pana, symbolicznie spali i zniszczy cały ‘kąkol’ dopiero wtedy, gdy zakończy się to rozdzielanie i gdy ‘pszenica’ w całości zostanie zebrana do chwały niebiańskiej natury [później zrozumiał, że część Kościoła pozostanie w ciele przez pewien czas okresu ‘ognia’]”. W tym fragmencie żęcie pszenicy jest zadaniem Paruzji, a palenie kąkolu, dzieło czasu ucisku – zadaniem Epifanii. Na następnej stronie tej broszury ponownie pokazuje ich tożsamość przy okazji przypowieści o grzywnach i talentach: „To rozliczanie się ze sługami oznacza rozliczenie najpierw z Kościołem, po Jego powrocie, i odpowiada rozdzielaniu pszenicy i kąkolu [w czasie żęcia] z drugiej przypowieści. Stosunkowo łatwo jest zrozumieć, że ta część dzieła Pana, przy Jego drugim adwencie, jest dziełem poprzedzającym Epifanię, objawienie się światu. To właśnie w tym okresie Stróżowie powinni być świadomi obecności [parousia] Pana oraz Jego badania, sądzenia ich, jakie wtedy będzie w toku. Dowiedzą się jednak tylko wierni – tylko oni zostaną ‘uznani za godnych, by stanąć przed Synem człowieczym’ w tym sądzie – wszyscy uznani za niegodnych ‘potkną się’. ‘Nie ostoją się bezbożni [i leniwi słudzy] w zgromadzeniu sprawiedliwych’ (Ps. 1:5). Świat ma pozostawać w całkowitej ignorancji i ‘nie wiedzieć’ o tym okresie Jego obecności i tym zarysie Jego dzieła, dopóki nie skończy On rozliczenia ze Swymi sługami i nie uwielbi wiernych [później brat Russell zrozumiał, że Kościół nie zostanie uwielbiony przed uciskiem]; dopiero wtedy rozpocznie się sąd świata, ‘czasem ucisku, jakiego nie było od początku świata’. Ten ucisk jest symbolicznie zobrazowany jako ogień, a Apostoł