która poddała Jezusa i Kościół jako jednostki ustanowionym władzom, ponieważ w ten sposób Boska mądrość objawiła się w rozwijaniu klasy Chrystusa wśród cierpień, które w znacznym stopniu stawały się jej udziałem w wyniku cierpień doznawanych ze strony państwa w postaci prześladowań itp. Powyższe rozważania na temat trzech pokoleń po południowej stronie przybytku (Rubena, Symeona i Gada) dowodzą, w jaki sposób związane z tym szafarskie doktryny skupiają się na klasie Chrystusa, jako widocznym wyrazie Boskiej mądrości, działającej w Jego planie.
(39) Kontynuując badanie 4 Moj. 10:11-36, dobrą rzeczą będzie pamiętać, że trzy dni opisanego tam marszu są typem postępu prawdziwego i nominalnego kościoła w czasie Wieku Ewangelii, począwszy od opuszczenia judaizmu aż do Królestwa. Marsz ten był prowadzony przez antytypicznych Kapłanów, niosących antytypiczną Arkę (w.33). Z logicznego (nie chronologicznego) punktu widzenia następnymi, jacy się przyłączyli, byli wodzowie z utracjuszy koron antytypicznego Judy, a następnie wyznawcy należący do antytypicznego Judy. Po nich z kolei nadeszli wodzowie z utracjuszy koron antytypicznego Issachara, a następnie ich zwolennicy. Później pojawili się wodzowie z utracjuszy koron antytypicznego Zebulona, po których z kolei przyszli ich zwolennicy itd., itp., w miarę jak poszczególne obozy kolejno przyłączały się do antytypicznego marszu, w swej logicznej kolejności i podziałach. W każdym przypadku początek marszu danego obozu ogłaszany był trąbieniem na alarm przez antytypicznych Kapłanów (w.5,6). Z chronologicznego punktu widzenia wiemy, że każde antytypiczne pokolenie ruszało po rozpoczęciu się odnośnego ruchu kapłańskiego, ponieważ ruszało w swych wodzach z utracjuszy koron z chwilą rozpoczynania przez nich ofiarowania antytypicznej czaszy, misy i łyżki. Następnie w każdym przypadku w antytypiczną podróż udawała się odpowiednia denominacja. Zatem marsz z 4 Moj. 10:11-36 jest bardzo znamiennym typem, którego rozważenie powinno być zarówno pouczające, jak i wzmacniające.