Tom E8 342

- doznawali kolejnych upokorzeń i strat, aż w końcu, w roku 1870, utracili ostatni strzęp doczesnej władzy, której według nas nie odzyskają ponownie na większą skalę, ponieważ na całym świecie szybko postępuje odbieranie im władzy religijnej. W naturze każdy szkodnik ma swego szkodnika. Niezadowolone żaby rzeczywiście otrzymały swego króla, lecz okazał się nim bocian! Izrael niezadowolony z Jehowy jako Króla otrzymał jako króla coraz bardziej uciskającego Saula. Szafarska doktryna Kościoła kongregacjonalnego jest protestem przeciwko każdemu etapowi sięgania po władzę i metodzie panowania przez starszych, biskupów, metropolitów, patriarchów, kardynałów i papieży - jest więc duchową karą dla nich wszystkich. Zrozumienie strasznego wypaczenia (którego krótki zarys podaliśmy powyżej) doktryny o prawie zboru, który pod zwierzchnictwem Pana rządzi sam sobą i pozostaje niezależny od innych osób, zborów, kościelnych organizacji czy przywódców, jest konieczne do właściwego zrozumienia prawdy i związanego z nią znaczenia ruchu, rozpoczętego przez Br. Roberta Browne\'a i zamienionego w sektę przez wodzów z utracjuszy koron Kościoła kongregacjonalnego - antytypicznego Gamliela. Ruch Browne\'a był bowiem pełnym powrotem do apostolskich nauk i praktyki odnośnie demokracji zboru w jego autonomii oraz w jego niezależności od czynników zewnętrznych.
(40) Około roku 1589 w Anglii pojawili się Barrows i Greenfield, którzy zaczęli zamieniać ruch rozpoczęty przez Br. Browne\'a w sektę. Wprowadzili wypaczenie, które uczyniło ich naukę krzyżówką prawdziwego kongregacjonalizmu i prezbiterianizmu - zbór może robić, co mu się podoba, podlegając wetu starszych. W ten sposób zdradzili oni skłonności sięgania po władzę i stan gotowości do utraty korony. Nieco później za ich poglądem opowiedzieli się Johnson i Ainsworth oraz ten Robinson, który był pastorem zboru, którego wielu członków było pielgrzymami, którzy w roku 1620 zeszli na ląd w Plymouth, Mass.