Tom E8 325
Czyni to każdy zbór panią własnych spraw, tak jak rozumie on wolę Pana. Czyni to Chrystusa monarchą każdego zboru w jego relacji do Niego, a każdy zbór czyni demokracją w odniesieniu do samego siebie i innych osób, zborów czy organizacji kościelnych. Zgodnie z powyższym Pan użył dwunastu Apostołów do wiązania i rozwiązywania dla wszystkich zborów oraz Kościoła powszechnego, a także do prowadzenia pracy wobec Kościoła powszechnego i pracy tegoż Kościoła. Onego Sługi użył do zinterpretowania wszystkich tak związanych i rozwiązanych spraw oraz do prowadzenia pracy Kościoła powszechnego i w stosunku do tegoż Kościoła. Czynili to oni w odpowiednich dla siebie Żniwach, jako antytypiczny Eleazar. Pan używa innych szczególnie upoważnionych sług do podawania pokarmu na czasie, lecz nie do prowadzenia pracy wobec Maluczkiego Stadka i pracy Maluczkiego Stadka, chociaż są oni używani przez Niego z odpowiednim upoważnieniem do pracy wobec usprawiedliwionych, Wielkiej Kompanii i Młodocianych Godnych.
(24) W dwóch powyższych akapitach podaliśmy krótki opis organizacji Kościoła - powszechnego i lokalnego. Wyjaśniliśmy też krótko ustrój, rząd w zborze, przewidziany przez Boga dla Kościoła powszechnego oraz dla zborów lokalnych. Czyniąc to, poruszyliśmy między innymi kwestie stanowiące szafarską doktrynę Kościoła kongregacjonalnego. Ta szafarska doktryna może być określona w następujący sposób: każdy zbór ludu Pana pod zwierzchnictwem Chrystusa jest panią swych własnych spraw, całkowicie niezależny od wszystkich innych osób, zborów i organizacji kościelnych, lecz uznaje swe więzi z innymi w Chrystusie dla chrześcijańskiej społeczności i użyteczności. Uważamy tę doktrynę za prawdę biblijną. Uznaje ona, że w pewnym sensie każdy zbór jest monarchią absolutną, a jej absolutnym Władcą jest Chrystus. W innym sensie (we wzajemnych relacjach swych członków jako grupy świętych) uznaje ona, że pod zwierzchnictwem Chrystusa jest on pełną demokracją,