swego dzieła na nich, niż okazać się niewiernymi swym ślubom poświęcenia. Innymi słowy, muszą oni posiadać ducha, który byłby wierny aż do śmierci, nawet jeśli w każdym pojedynczym przypadku nie wejdą oni w stan śmierci; w przeciwnym razie nie przeszliby pomyślnie swej próby. Być może w przyszłości będziemy w stanie podać na ten temat coś bardziej konkretnego niż obecnie, ponieważ w miarę postępu światła możemy w tej sprawie otrzymać go nieco więcej.
(17) Pytanie: Czy właściwym jest stwierdzenie, że skoro skończyło się spładzanie z Ducha do wysokiego powołania, Młodociani Godni mogą uzyskać usprawiedliwienie tymczasowe tylko przez poświęcenie?
Odpowiedź: Ponieważ usprawiedliwienie tymczasowe przez cały Wiek Ewangelii było uzyskiwane w chwili okazania wiary w Jezusa, po przeżyciu pokuty przed Bogiem; i ponieważ nie znamy żadnego wersetu, który uczyłby o odejściu od tej procedury w przypadku kogokolwiek, bezpiecznie będzie trzymać się myśli wyrażonej w Biblii, dotyczącej procesu, poprzez który wszyscy – łącznie z Młodocianymi Godnymi – dostępują usprawiedliwienia tymczasowego, to jest przez przyjęcie Jezusa jako swego Zbawiciela, po okazaniu pokuty przed Bogiem. Fakt, że oni się poświęcają kładzie jednak na ich tymczasowym usprawiedliwieniu pieczęć i gdy okazują się wierni, nie pozwala im utracić go, jak to jest w przypadku tych, którzy się nie poświęcają (Rzym. 4:11).
(18) Pytanie: Czy właściwym jest twierdzenie, że niektórzy z tych, którzy poświęcili się po roku 1881 a przed 1914, zostali umieszczeni w klasie Młodocianych Godnych, ponieważ nie było wtedy wolnych miejsc w Maluczkim Stadku, a następnie niektórzy z nich przez spłodzenie z Ducha zostali przyjęci do wysokiego powołania, by wypełnić tam wolne miejsca, natomiast inni pozostali w klasie Młodocianych Godnych i wciąż do niej należą?
Odpowiedź: Tak, tak właśnie rozumiemy ten temat, jak wyjaśnił go nasz drogi Pastor w P 2, 235, P 3, 205-225 oraz P 6,